Plantrekkers
Omdat u en ik stripliefhebbers zijn die graag op de hoogte blijven van nieuwe talenten, ontwikkelingen, nieuwzen allerlei of simpelweg de locatie van de volgende ruilbeurs willen weten lezen wij striptijdschriften. Meer nog: wij verlenen hen onze absolute, zij het kritische, steun. Maar om nu ook nog eens Nederlandse bladen te lezen… (PM)
Na het publiceren van “Het Begin” van Parkinson & Alzheimer vorige week, hebben de goede mensen van Veto vandaag de eerste echte aflevering geplaatst.
Deze eerste aflevering maakte deel uit van de 4 pagina’s die Seb C en ik opstuurden naar Focus Knack in het kader van hun Stripstrijd van 2008. We waren bij de 10 deelnemers die in het blad zelf verschenen mochten, deze specifieke pagina op 13 februari 2008, maar werden helaas, noch voor de publieks-, noch voor de juryprijs gekozen.
Seb C hier nog steeds aan de teken- en kleurtafel. Klikken op de pagina voor een grotere, en beter leesbare, afbeelding.
Over het volgende kortverhaal valt niet zoveel te vertellen buiten dat de krantenartikels echt zijn, delen van de plot ook gebaseerd zijn op de actualiteit en dat het voorgepubliceerd werd in Zone 5300 nr. 82 in de Zomer van 2008 en gelardeerd werd met prachtige tekeningen van Erosie.
Lemmini
De Sterkste vierjarige ter wereld
TBLISI – Dzhambulat Khotokov toont zijn spierballen. De Russische kleuter is amper vier jaar, maar weegt wel 56 kilo voor 1.18 meter – imposante cijfers waarmee hij het Guinnes Book of Records haalde. Het kind heeft dus “potentieel”, zodat zijn begeleiders op het idee kwamen om hem te laten worstelen tegen de dikste vijfjarige ter wereld. Dzhambulat wil het opnemen tegen Georgy Bibilauri (51 kilo voor 1.20 meter), een kleine worstelkampioen uit Georgië.
De televisie leert ons dat dikke, rosse mensen met een horrelvoet niet snel aan een partner raken. Gelukkig ben ik bruin van haar en recht van voet. Vet daarentegen…
De weledelgeboren heer Luk Bëy vroeg me ooit om een strip voor hem te schrijven. Drie pagina’s. En een Western. En het moest grappig zijn.
Omdat ik geloof dat restricties de creativiteit bevorderen (zie het sonnet en dergelijke) ging ik meteen aan de slag. wat hieronder volgt is het resultaat, prachtig ingekleurd door Rick Wullaert en gepubliceerd in Het Salon nr. 1 in april 2007.
Als de letters te klein zijn kan u klikken op de pagina, dan zal ze apart tevoorschijn komen. Als u er dan nogmaals op klikt zal ze iets groter aan u verschijnen.
For English scroll down.
Een oude strip maar nog steeds één van mijn favorieten. Gebaseerd op waargebeurde feiten die mijn bloedeigen vader overkomen zijn.
Die feiten waren uiteraard niet zo apocalyptisch als ze in deze strip worden uitgebeeld. Bij een vriendin van mijn zuster thuis was een ruitje van de kachel kapot. Mijn verwekker, goede ziel, ging dat repareren en terwijl hij aan het werk was zaten twee adoptiekinderen op de zetel toe te kijken.
Het werd zo donker dat hij op de duur enkel nog hun ogen en tanden zag. Het breken van het ruitje na het afronden van de reparatie is ook realiteit maar daar stopt het. De rest heb ik erbij verzonnen. Kwestie van de infantiele raciale vooroordelen van sommige mensen te koppelen aan de, niet echt infantiele maar toch heel naïeve, manier waarop de mensen in de jaren 50 omgingen met de dreiging van de atoombom.
Ik vertelde dit verhaal op café aan Seb C. (Dat rijmt!) Ik vermoed dat het de eerste keer was dat ik hem ontmoette en hij was meteen bereid om het te tekenen. Hij paste er zelfs zijn stijl voor aan om een soort Disney-look te creëren.
De strip werd voorgepubliceerd in Het Salon nr. 0 (bij Parcifal nr. 4) in oktober 2006.
English
One of the first things I’ve ever written but still one of my favourites. Based on a true account as told by my father.
The facts weren’t as apocalyptic as they are portrayed in this comic. At a friend of my sister’s place a small piece of glass from the door of the stove was broken. My father, a good man, went to repair the damage tough he isn’t a repairmant and while he was working two adopted children sat on the sofa watching.
It became very late and darkness set in. It soon become so dark that my father could only see the white of their eyes and teeth. When he got up after finishing his work he broke the glass he just replaced. So far for the facts. The rest I made up. I loved mixing the infantile rasisct predjudice of some people with the naïve ways of dealing with fear for atomic power (and the atom bomb in particular) in the fifties.
I told this story to Sébastien Conard in a pub the first time I ever met him and he immediately agreed to draw it. He even adjusted his style to give the comic a sort of Disney look.
This comic was published in Het Salon #0 (An addition to Parcifal #4) in October 2006.
Aangezien een kennersblik beter is dan lekenstaar schrijf ik niet enkel strips, ik recenseer ze ook. Dat doe ik voor verschillende organisaties op onregelmatige basis.
Voor Stripelmagazine doe ik dat echter met een ijzeren regelmaat op dinsdag. Gesteld dat er mij geen catastrofes te beurt vallen, de wereld niet vergaat, of het internet niet plat ligt kan men van mij elke dinsdag een recensie op hun site vinden.
Vanaf nu zal ik die recensies ook hier plaatsen. Jochei!
Vanuit het niets
En dan plots, als alle hoop al was opgegeven, tovert Arleston en zijn team van stripaapjes een spin-off van de werelden van Troy uit hun mouw die wel te pruimen is.
Swahili kwam naar me toe met deze, op een kortverhaal van Stefan Zweig gebaseerde strip.
De pagina’s waren reeds getekend maar Swahili zat wat in de knoop met de tekst. Na het lezen van het kortverhaal nam ik de schrijfstok ter hand en wat volgt is het resultaat van onze liefde.
Check vooral Swahili’s fantastische oog voor historisch detail. Plus: ik trakteer iedereen die alle bekende figuranten er uit haalt op een drankje naar keuze. (en van maximum 8.50 euro)
Pagina 12 en 13 moeten eigenlijk naast elkaar staan maar dan worden ze te klein om te lezen vrees ik. Het verhaal werd eerder gepubliceerd in Plots Stripmagazine nr. 2 in juli 2007.
Het eerste kortverhaal dat ik een literair tijdschrift heb ingeluld. Als ik het nu herlees blijkt het mij iets te filosofisch, plotloos en “literair”. (Stelt u zich Luc Janssen voor die dat laatste woord debiteert)
Onder het motto “Er zijn altijd wel mensen die zoiets leuk vinden” plaats ik het hier toch. (en zal ik alle, ja zelfs de meest schaamtelijke, pennenvruchten uit mijn verleden hier ooit wel eens plaatsen)
Mijn toenmalig lief, dat ook de huidige is, was op het ogenblik dat ik dit verhaal schreef tien weken op stage in Ghana. Vandaar de negerfluiten.
Dit verhaal stond, in licht gewijzigde versie, in De Brakke Hond nr. 94 in de lente van 2007.
De Waarheid als bijgerecht
Ze hadden hem ooit omschreven als “kalm” en “nonchalant”. Dat was goed. Hij deed zijn best om kalm en nonchalant te zijn.
Kalm en nonchalant verruilde hij de warmte van de taxi voor miezerige regen. Hij wist van regen die het gezicht van mensen kuste, maar dat was niet wat de regen nu bij hem deed. Het was eerder likken. Lauw en lang.
For English scroll down.
Jeroen Steehouwer, die ik tijdens een lange nacht vol wijn, discussie en Russische schrijvers, bij Stripelmagazine-bezieler Kurt Morissens, leerde kennen vroeg me om een scenario voor hem te schrijven. De specificaties waren: 4 à 5 pagina’s, behoorlijk ver uitgeschreven en 9 prenten per pagina in kolommen (of rijen, zo u wil) van 3.
Ik schreef deze strip voor hem en Jeroen heeft die met verve getekend. De sluwe vos wist uiteraard dat ik mijn eigen werk waarschijnlijk wel in Plots Stripmagazine zou publiceren. (hoewel de rest van de redactie steeds een veto heeft, maar kom) Zo geschiedde en het verhaal werd in nr. 11 gepubliceerd.
Hieronder de Nederlandstalige versie in kleur en een Engelstalige versie in zwart-wit. Het Australische stripblad Fist Full of Comics publiceerde de strip namelijk ook (Vol. 3 nr. 1 juni 2010), maar heeft, tot onze grote spijt, de fondsen niet om in kleur te drukken.
English
Jeroen Steehouwer, who I met during a long night full of wine, discussion and Russian writers at Kurt Morissen’s place ( from Stripelmagazine), asked me to write a short comic for him. Specificiations: 4 or 5 pages, fully developped and written out and in a 9-panel grid.
I wrote “Fired” for him and Jeroen has drawn it with aplomb. Jeroen, being a sly fox, new that this would probabely get published in Plots Stripmagazine, the magazine for which I was the editor. This story was published In Plots #11 in October 2009.
You can read the Dutch version here in color and the english version in black and white. The Australian anthology Fist Full of Comics published this story too (Vol. 3 #1 , June 2010) , but doesn’t print color.
Parkinson & Alzheimer zijn twee personages die al jaren door mijn hoofd spoken. Initieel waren het privé-detectives die lijden aan de kwalen in hun achternaam. In mijn gedachten probeerde Parkinson een weg vluchtende misdadiger neer te schieten maar miste doel door zijn gebeef. Op zijn kreet “Ik heb hem geraakt denk ik!” antwoordde zijn partner, Alzheimer: “Wie dat?”
Ik zat ze op te sparen voor een sketch of iets dergelijks maar toen ik Seb C over de personages vertelde was hij meteen enthousiast om er een strip van te maken. En wie ben ik om enthousiastelingen iets te ontzeggen?
Deze aflevering vertelt het verhaal van hoe Parkinson en Alzheimer elkaar herontmoeten. Ze kennen mekaar immers van vroeger maar zijn elkaar uit het oog verloren. Door de brainstorming met Seb C zijn deze twee olijkerds geëvolueerd van privé-detectives naar Britse avonturiers die over hun hoogtepunt heen zijn.
Seb C baseerde hun uiterlijk op een bekend stripduo, maar dan op pensioenleeftijd. Stripfiguren rennen alsmaar rond en duiken halsoverkop gevaarlijke situaties in maar eens de ouderdom toeslaat dumpen hun makers hen voor jongere hoofdpersonages. Wij besloten de stripfiguren met een geriatrische handicap een stem te geven.
Dit verhaal stond voor het eerst in Plots Stripmagazine nr. 5. Seb C maakte daar ook een cover voor, die ik u hier meegeef.
Parkinson en Alzheimer verschijnen ook wekelijks, zij het in zwart-wit, in het Leuvense studentenblad Veto. Ik post hier nieuwe afleveringen van zodra ze in Veto verschenen zijn.
Peter Moerenhout 
