Met mate
Guy Delisle is de man van de autobiografische reisstrip. In “Shenzen” en “Pyongyang” werd hij er nog op uitgestuurd om animatiestudio’s te gaan leiden in het buitenland. In “Birma” en ook in dit “Jeruzalem” volgt hij, samen met zijn nageslacht, zijn vrouw Nadèle, die voor Artsen zonder grenzen werkt.
De vijfde en laatste getekende aflevering van Parafernalia. Ik heb nog een scenariootje liggen voor de zesde aflevering voor wie zot genoeg is…
Meer over de Parafernaliareeks vindt u hier.
Tekeningen: Swahili. Deze aflevering verscheen voor het eerst in Plots Stripmagazine nr. 9 in april 2009.
(Als u op het prentje klikt kan u de pagina groter bekijken)
Vae Victis
Ze zijn daar weer, met hun Romeinen. Het lijkt soms wel alsof er geen andere interessante historische periodes of hoofdpersonages zijn, of het moesten cowboys of Vikings zijn. Wacht, ik heb een idee dat wel moet verkopen: “Cowboys vs. Vikings vs. Romeinen.” Rare jongens, die stripmakers.
Peetvader
Osamu Tezuka is een meester. De man is de geestelijke vader van Astroboy, maakte een strip over het leven van de Boeddha waarvan ik dacht dat hij ontiegelijk saai zou zijn maar waarvan ik de acht (acht!) dikke delen verslonden heb en bracht met “M/W” en “Ode aan Kirihito” twee entertainende verhalen vol sociale kritiek op de Japanse maatschappij uit. Nu schenkt uitgeverij L ons “Ayako”, een verhaal in 3 delen. Ik wou wachten tot het derde deel uit was om iets te schrijven maar de eerste twee delen waren zo meeslepend dat ik er niet aan twijfel dat het slotstuk even goed, zo niet beter, zal zijn.
De onstaansgeschiedenis van deze korte stukjes heb ik hier al uit de doeken gedaan.
Dit stukje werd eerder gepubliceerd in Gierik & NVT jaargang nr. 27 winternummer 105, 2009 en in Plebs nr. 11, voorjaar 2010.
Waar
In het beeld dat ik te zien krijg zit ik op mijn knieën, handen op de rug. Mijn neef zit naast me. We huilen. Mijn grootvader bralt en spuwt woorden in onze richting maar dwingt ons vooral in de emmer te kijken die voor ons staat. Mijn grootvader is dronken, de emmer is gevuld met water en hondenjongen. Sommigen spartelen om aan de oppervlakte te blijven, anderen drijven.
Een herdershond ligt te janken met haar bek vol bloed. Mijn grootvader heeft al haar tanden uitgerukt met een tang toen ze haar jongen wou verdedigen. Hij roept allerhande over gehoorzamen en over het laten van dingen doen die hij niet apprecieert.
Ons gezin heeft nooit een herdershond gehad. Dat van mijn neef ook niet. En toch weet ik niet of dit beeld herinnering is of droom. Of het perversiteit is of waanbeeld of trauma of hersenspinsel.
En als het waar is, zijn er dan nog van die dingen?
Episch
Darren Aronofsky, één van mijn favoriete regisseurs, heeft ervaring met het schrijven van strips. Toen de geldschieters van “The Fountain”, zijn derde film, zich terugtrokken omdat Brad Pitt niet mee kon spelen, zag het ernaar uit dat de film nooit gemaakt zou worden. Aronofsky bleef niet bij de pakken zitten en maakte dan maar een strip van het verhaal. Het feit dat die strip redelijk fantastisch was, was er mede verantwoordelijk voor dat “The Fountain” toch nog gemaakt werd met andere geldschieters. De volgende film van Aronofsky wordt: “Noah” en wederom moest hij leuren en bedelen voor een budget. Pas toen hij na vier jaar soebatten een comic maakte van zijn script hapten de investeerders toe. Zou dat iets te maken hebben met de recente successen van Batman, The X-Men en andere Avengers?
Voy(ag)eur
Jirô Taniguchi is een Japanse grootmeester van de strip. Ondanks het feit dat strips daar “manga” heten leunt zijn werk zeer dicht aan bij de Europese traditie. Casterman brengt al een tijdje de ene vertaling na de andere van Taniguchi uit. “De wandelende man”, de recentste in die geut uitgaven, is het boek waarmee hij doorbrak in Europa. In België of Nederland zal dat niet geweest zijn. Dit is de eerste Nederlandstalige uitgave sinds dit boek zo’n twintig jaar geleden debuteerde.
Het is officieel: Paris verschijnt ook in het Duits. 
De aankondiging op de site van uitgever Carlsen kan u hier bekijken.
“Mit Spotlack und Gummiband” Hmmmm….
Intussen druppelen de recensies van de Engelse versie langzaam binnen…
Eentje van Comikbookgrrrl:
Paris
By: Maarten Vande Wiele, Erika Raven, Peter Moerenhout
Publisher: Knockabout Comics
Release Date: Out now
Review:This fabulously eye-catching collection from Knockabout combines both of Vande Wiele’s graphic novels: I Love Paris, scripted by Erika Raven, and I Hate Paris, scripted by Peter Moerenhout. Billed as “the very first graphic trash novel in the universe”, the book stars three fashionistas in search of fame and fortune in the French capital. The humour here is very black indeed, as Hope, Faith, and Chastity all struggle to fulfil their dreams, and pay the price that fame demands. Be warned, there are some uncomfortable scenes, but Paris is aimed squarely at satirising the glamorous façade of beauty.
That said, the art is wonderfully chic, and I would hope to see this widely reviewed in the fashion magazines.
Eentje van op www.page45.com:
Paris (£15-99, Knockabout) by Maarten Vande Wiele, Erika Raven, Peter Moerenhout…
Ah, capricious whimsy at its finest as our three heroines Chastity, Hope and Faith set out to find fame and fortune in that most chic of cities, and whilst they might be named after virtues, these ladies will do pretty much whatever it takes to try and succeed. Initially at least, I thought that Hope, a beautiful girl left with ugly scarring on one side of her face after a car accident as a small child in which she also lost her mother, was intended to be the moral rock around which the story would be built; for upon arriving in the big city as a naïve, sensitive soul and hiding her scars beneath her locks, she seems immune to the insidious moral corruption that is utterly prevalent almost everywhere she turns.
Her two roommates Chastity, a party girl who’s determined to sleep her way to the easy life whilst acquiring more than a few column inches in the gossip magazines along the way, and Faith, a singer harbouring dreams of the big time who’ll stab absolutely anyone in the back, repeatedly, to get even a centimetre ahead, are two beautifully observed examples of the modern airhead wannabes and two-a-penny manufactured muso-clones that currently clutter the social landscape like so much detritus.
However, as the story progresses and Hope experiences an unexpected breakthrough into the world of modelling, and is then offered the opportunity to have plastic surgery to fix her imperfection to become a truly unblemished beauty, she inevitably succumbs to the temptations and ego-titillations that accompany such success. From that point on, it’s no longer a question of whether she’ll fall, just how far she’ll drop and how fast she’ll be travelling when she hits rock bottom. It’s going to hurt…
Chastity and Faith meanwhile are also finding that the road to wealth and fame isn’t always straightforward, and that sometimes you’ll need to sell your soul, not just your body (though that goes without saying) just to survive and stay in the game. It’s almost like a fairy tale in reverse really, which is a pretty chilling allegory that the myriad fame-hungry never-will-be suckers of our modern world – who are only too happy to humiliate themselves for the chattering classes’ televisual entertainment on increasingly absurd reality shows – would do well to pay attention to. If they could read, that is.
I think the scariest part is whilst it would be easy to conclude the story here is unrealistically dramatic, I actually suspect it’s pretty much bang on the money, which of course makes it all the more enticing a read, as whilst I’m usually a sucker for a happy ending, I, like pretty much all of us normal people if we’re honest, enjoy watching a good celebrity meltdown in full car-crash effect. Yes, they may be people underneath it all, but they’re celebrities first and foremost, so one can’t help fell they do probably deserve it. At least a little bit…
The art, by one of the three collaborating writers, has a lovely, swooshy, vogue-ish feel to it that really does put you in mind of sashaying catwalk models and blinged-up sparkly darlings all mwah-mwah air-kissing away. In other words, he’s captured the utter vacuousness of their illusory world to perfection. An unexpected guilty pleasure this work turned out to be then, much like reading a gossip magazine, only infinitely more satisfying.
JR
Science fiction van het interplanetaire type leunt af en toe dicht aan tegen het westerngenre. Daarmee bedoel ik niet zoiets als het tegen elkaar opzetten van cow-boys versus aliens in de gelijknamige film maar eerder het mengen van sferen en stijl. Het mengen van beide genres is niet eens zo’n gek idee. Het universum en het Amerika van het wilde westen zijn immers vergelijkbaar. Zo zijn daar: het ontbreken van wetten of van genoeg wethouders, het kolonisatie-aspect, afgelegen nederzettingen, premiejagers (Bobba Fett, iemand?) en zo voort. Het universum is momenteel wat het ongerepte Amerika voor de cow-boys was: The Final Frontier…
Hardgekookt
In 1962 kwam het eerste Parker boek van Richard Stark uit. Het was het begin van een omwenteling in het misdaadgenre. Al gauw werd het de norm voor misdaadfictie dat ze rauw geserveerd moest worden, realistisch en onderbouwd. Van de boeken van Stark, die eigenlijk Donald Westlake heette, werden er enkele verfilmd maar op een stripadaptatie moesten we wachten tot 2009.
Peter Moerenhout 