Met mate
Guy Delisle is de man van de autobiografische reisstrip. In “Shenzen” en “Pyongyang” werd hij er nog op uitgestuurd om animatiestudio’s te gaan leiden in het buitenland. In “Birma” en ook in dit “Jeruzalem” volgt hij, samen met zijn nageslacht, zijn vrouw Nadèle, die voor Artsen zonder grenzen werkt.
De vijfde en laatste getekende aflevering van Parafernalia. Ik heb nog een scenariootje liggen voor de zesde aflevering voor wie zot genoeg is…
Meer over de Parafernaliareeks vindt u hier.
Tekeningen: Swahili. Deze aflevering verscheen voor het eerst in Plots Stripmagazine nr. 9 in april 2009.
(Als u op het prentje klikt kan u de pagina groter bekijken)
Vae Victis
Ze zijn daar weer, met hun Romeinen. Het lijkt soms wel alsof er geen andere interessante historische periodes of hoofdpersonages zijn, of het moesten cowboys of Vikings zijn. Wacht, ik heb een idee dat wel moet verkopen: “Cowboys vs. Vikings vs. Romeinen.” Rare jongens, die stripmakers.
Peetvader
Osamu Tezuka is een meester. De man is de geestelijke vader van Astroboy, maakte een strip over het leven van de Boeddha waarvan ik dacht dat hij ontiegelijk saai zou zijn maar waarvan ik de acht (acht!) dikke delen verslonden heb en bracht met “M/W” en “Ode aan Kirihito” twee entertainende verhalen vol sociale kritiek op de Japanse maatschappij uit. Nu schenkt uitgeverij L ons “Ayako”, een verhaal in 3 delen. Ik wou wachten tot het derde deel uit was om iets te schrijven maar de eerste twee delen waren zo meeslepend dat ik er niet aan twijfel dat het slotstuk even goed, zo niet beter, zal zijn.
De onstaansgeschiedenis van deze korte stukjes heb ik hier al uit de doeken gedaan.
Dit stukje werd eerder gepubliceerd in Gierik & NVT jaargang nr. 27 winternummer 105, 2009 en in Plebs nr. 11, voorjaar 2010.
Waar
In het beeld dat ik te zien krijg zit ik op mijn knieën, handen op de rug. Mijn neef zit naast me. We huilen. Mijn grootvader bralt en spuwt woorden in onze richting maar dwingt ons vooral in de emmer te kijken die voor ons staat. Mijn grootvader is dronken, de emmer is gevuld met water en hondenjongen. Sommigen spartelen om aan de oppervlakte te blijven, anderen drijven.
Een herdershond ligt te janken met haar bek vol bloed. Mijn grootvader heeft al haar tanden uitgerukt met een tang toen ze haar jongen wou verdedigen. Hij roept allerhande over gehoorzamen en over het laten van dingen doen die hij niet apprecieert.
Ons gezin heeft nooit een herdershond gehad. Dat van mijn neef ook niet. En toch weet ik niet of dit beeld herinnering is of droom. Of het perversiteit is of waanbeeld of trauma of hersenspinsel.
En als het waar is, zijn er dan nog van die dingen?
Episch
Darren Aronofsky, één van mijn favoriete regisseurs, heeft ervaring met het schrijven van strips. Toen de geldschieters van “The Fountain”, zijn derde film, zich terugtrokken omdat Brad Pitt niet mee kon spelen, zag het ernaar uit dat de film nooit gemaakt zou worden. Aronofsky bleef niet bij de pakken zitten en maakte dan maar een strip van het verhaal. Het feit dat die strip redelijk fantastisch was, was er mede verantwoordelijk voor dat “The Fountain” toch nog gemaakt werd met andere geldschieters. De volgende film van Aronofsky wordt: “Noah” en wederom moest hij leuren en bedelen voor een budget. Pas toen hij na vier jaar soebatten een comic maakte van zijn script hapten de investeerders toe. Zou dat iets te maken hebben met de recente successen van Batman, The X-Men en andere Avengers?
Voy(ag)eur
Jirô Taniguchi is een Japanse grootmeester van de strip. Ondanks het feit dat strips daar “manga” heten leunt zijn werk zeer dicht aan bij de Europese traditie. Casterman brengt al een tijdje de ene vertaling na de andere van Taniguchi uit. “De wandelende man”, de recentste in die geut uitgaven, is het boek waarmee hij doorbrak in Europa. In België of Nederland zal dat niet geweest zijn. Dit is de eerste Nederlandstalige uitgave sinds dit boek zo’n twintig jaar geleden debuteerde.
