Recensie – Rio Nr. 2: De ogen van de favela

Ensemble

De zoveelste Viking/Fantasy/Ridderstrip beu? Dan is de reeks ‘Rio’ misschien iets voor u. De setting, het hedendaagse Brazilië inclusief tegenstelling tussen flitsende jetset en drugsbendes armoedige favela’s, is er eentje die niet vaak gebruikt wordt in strips. Verandering van spijs doet eten.

Nu, misschien is dat niet helemaal eerlijk tegenover de Europese stripmakers die wel nog steeds vast hangen aan de ons zo gekende genres. Louise Garcia, schrijfster van deze strip, is immers een Braziliaanse. Wie weet zijn de Brazilianen ziek zijn van al die strips over Rio en de favela’s en hunkeren ze naar de exotische nieuwigheden die een vikingstrip hen zou kunnen bieden.

Los van de interessante setting heeft ‘Rio’ echter nog een hele hoop andere pluspunten. Zo zijn de hoofdpersonages zeer goed gekozen. Broer en zus Rubeus en Nina zijn straatkinderen die in het eerste deel van de reeks geadopteerd werden door een rijke, Amerikaanse VN-medewerker. Dit tweede deel speelt zich tien jaar later af. Nina heeft haar draai gevonden tussen de rijkdom en de luxe die het leven haar nu biedt, maar Rubeus heeft het moeilijker. Hij voelt zich een hypocriet die zijn verleden verloochent.

Als een straatbende op het idee komt om Nina te ontvoeren om zo haar adoptievader onder druk te zetten zet Rubeus alles op alles en duikt hij opnieuw de favela’s in om haar te proberen redden. Wat volgt is een verrassend vlot lezende thriller. En dat is geen koud kunstje met zo’n uitgebreide cast: corrupte politieagenten, twee criminele bendes, de familie van Rubeus (van vroeger en van nu), de mensen van de VN, … Deze strip swingt als een tiet en als lezer wordt ja van de eerste tot de laatste pagina in het verhaal meegezogen.

De tekeningen van Corentin Rouge hebben daar uiteraard veel mee te maken. Even flitsend en kleurrijk als Rio zelf. De flow en lay-out zitten perfect. Corentin is geen tekenaar die boven de rest uitsteekt wegens zijn virtuoze stijl. Op basis van verteltechniek is hij echter een meester en daar gaat het ook om bij een album als dit. Liever een spannende rit op de achtbaan dan afgeleid worden door overgecomponeerde plaatjes die liever in het museum voor schone kunsten hadden gehangen.

Een frisse wind door het Belgische striplandschap. Al moet men nu ook niet beginnen met elke buitenlandse scheet te vertalen in het kader van frisse winden.

Rio Nr. 2: De ogen van de favela

Tekst: Louise Garcia & Corentin Rouge

Tekeningen: Corentin Rouge

Glénat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s