Knock-out
Een veel gehoorde verzuchting binnen de stripwereld is dat de grote, stoute, commerciële uitgeverijen meer risico’s zouden moeten nemen. Ze moeten meer kansen geven aan beginners en experimenteel werk. Dat is natuurlijk niet waar. De grote kolossen moeten juist niets. We leven in een vrije wereld(economie).
De Parafernalia strips waren een reeks van strips van één pagina die ik samen met de fantastische grafische acrobaat Swahili gemaakt hebt.
Het concept bestond erin dat we gags maakten maar dan wel in een compleet onlogisch universum. De grappen waren extreem absurd, zeer persoonlijk en mucho surrealistisch. Het spreekt voor zich dat deze pagina’s dus niet voor iedereen bedoeld zijn.
Mensen die er de humor niet van inzien kunnen zich echter laven aan het werk van voornoemde Swahili, die elke pagina minutieus opbouwde met collage-technieken. Met engelengeduld plakte en lijmde hij vele verschillende elementen tot één pagina.
Deze pagina werd gepubliceerd in Plots Stripmagazine nr. 5, in april 2008.
(Als de letters te klein zijn kan u klikken op de pagina, dan zal ze apart tevoorschijn komen. Als u er vervolgens nogmaals op klikt zal ze iets groter aan u verschijnen.)
Mindblowing
Iedereen die comics leest heeft al gehoord van Grant Morrison, de man die in een vete met Alan Moore terechtkwam, zijn drugs –en magieperikelen verwerkte in counterculture hits als “The Invisibles” en “The Filth”, de man die Batman vermoorde. Morrison staat garant voor, soms controversiële, maar steeds uitdagende en entertainde comics. Amper prentjes in “Supergods” echter. Dit is een echt boek. Proza. Met paragrafen en zo…
De Vuurzeug, vijfde aflevering. Getekend door Liesbeth De Stercke, eerder gepubliceerd in Plots Stripmagazine nr. 4, in januari 2008.
Meesterlijk
Zoals er nog fanatici zijn die geloven dat de wereld slechts enkele duizenden jaren oud is, zo zijn er ook van die mensen die denken dat het stripmedium het kleine broertje van de film is. Veredelde storyboards, dat zijn strips, kinderlijke tekeningen die als enige merite hebben dat zij als basis kunnen dienen voor een filmische kaskraker. Voor al deze mensen is daar nu dit boek: “Asterios Polyp”
Apart
Ach, hoe lang is het geleden dat ik mezelf nog eens ondergedompeld heb in de avonturen van “De Kiekeboes”. (In mijn tijd nog gewoon “Kiekeboe” en dat we toen vijftien kilometer moesten lopen door de sneeuw om onze strips te gaan halen. Op klompen!) Toen ik Jommeke en Suske en Wiske ontgroeide was ik al lang verslingerd aan Spider-man en de X-mannen en gingen mijn zuurverdiende centen daar aan op. En toch dook ik, wanneer ik de kans had -op kamp, bij familieleden, in de bib- in de strips van Kiekeboe. Of het laatst een gelukkig weerzien was? Affirmatief.
Auto-erotisch
Daimond comics, de grootste distributeur van Amerikaans comics, weigerde laatst om “Chester 5000”, een strip van Jess Fink, te verdelen in Canada. De reden daarvoor zou zijn dat het verboden is om porno in te voeren. Op zich geen probleem: de kans dat de Canadese douanebeambten net die specifieke lading controleren is vrij klein. En wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat de boeken worden in beslag genomen, juist?
Fout. Achterhaalde wetten die eigenlijk bedoeld zijn voor voedsel en vergelijkbaar zijn met de Britse invoeringswetten stellen, dat als er een deel van de lading “besmet” is, de hele lading in beslag moet worden genomen. De hele bestelling comics die Diamond in mei aan Canada levert zou dus in beslag kunnen genomen worden.
Redelijk veel poeha voor porno, iets banaals dat iedere Canadese tiener met een computer in sloten van het internet kan halen. Dus daar maak ik niet teveel woorden aan vuil. Maar is “Chester 5000” een goede strip?
Hoog concept
Laatst had ik het er met Christophe C. van De Stripspeciaalzaak.be over: Europese strips ontbreekt het aan “High Concept” of een goede premisse. Het lijkt wel of het gros van de Europese stripmakers eerst een genre kiest – laat ik eens een boek maken over de Victoriaanse tijd – en dat vervolgens invult zonder teveel gedoe met originaliteit. In Amerikaanse comics lijkt men eerder te kiezen voor een sterke en aparte premisse, die men dan nadien uitwerkt. De reeks “Alleen” is één van de uitzonderingen want ze steunt op een zeer sterk idee…
Blacksad, Inspecteur Canardo, Donjon, Maus en nog een hele resem anderen: antropomorfisme is een wijd verspreid gegeven in stripverhalen. In het ene geval staan de sprekende dieren symbool voor de karakters van de personages die ze verbeelden, in andere gevallen dient de dierenkop slechts als toegevoegde entertainmentwaarde.
Zeldzamer zijn de strips waarin antropomorfe personages een wereld delen met “normale mensen”, hoewel dat meestal wel tot interessante toestanden leidt. “Elephantmen” is zo’n strip en het feit dat de comic zich in de toekomst afspeelt maakt de zaken er nog boeiender op.
Da’s al beter
Na een ietwat valse start, het eerste album was niet echt zo’n hoogvlieger, lijkt Arleston zich te herpakken met deze reeks. Het tweede boek combineert de humor van de eerste lanfeust albums met originele vondsten en een entertainende plot. En dat is exact wat een reeks als deze moet brengen.
Peter Moerenhout 