De elfde aflevering van de Vuurzeug en meteen ook de laatste van de hand van übergraficus Swahili. Misschien goed, want ik vermoed dat deze wat snel getekend werd. Swahili doet intussen op grafisch gebied geschift goede dingen met mathematische composities en heerlijke herhalingen.
Deze aflevering verscheen voor het eerst in Plots Stripmagazine nr. 10 in juli 2009.
(De letters zijn te klein, ik weet het, maar klik op de tekening en ze zal groter aan u verschijnen.)
Klare Taal – The Sandman
Mijn voorgaande Klare Taals handelden meestal over vrij recente reeksen die een vertaling verdienen. Niet zo vreemd want men heeft de neiging om te praten over wat op dat moment in de geest speelt, nietwaar? Edoch, wat met de echte klassiekers? Die uitten zich pas als klassieker als ze na een hele tijd nog steeds relevant zijn. En die hebben bijgevolg pas écht recht op een vertaling. Vandaar dat ik u vandaag voorstel aan “The Sandman”.
Kort
Iedereen die weleens boodschappen gedaan heeft in een winkelcentrum heeft ze al gezien: hangjongeren. Onverzorgd, onbeschoft, glazige ogen, agressief, luid, boertig en straatbeeldbevuilend. Net als wij toen we vijftien waren quoi? Edwin Peeters ging als grafisch antropoloog twintig jaren onder hen leven om het gedrag van deze merkwaardige soort te bestuderen. Het eerste resultaat daarvan is dit boekje.
De tiende aflevering van de Vuurzeug.
Stertekenaar Swahili aan de tekentafel.
Deze aflevering verscheen voor het eerst in Plots Stripmagazine nr. 9, april 2009.
(De letters zijn te klein, ik weet het, maar klik op de tekening en ze zal groter aan u verschijnen.)
Boela boela boelala
Bezige bij Léo is het brein achter bekende science fiction reeksen als “Verre werelden”, “Antares” en “Overlevenden”, meestal geschreven én getekend door hem. In een geheel eigen stijl creëert hij geschifte, verre werelden bevolkt door, zijn belangrijkste handelsmerk, nog geschiftere creaturen. Ooit werd gezegd dat hij na twee sci fi stripcyclussen “Aldebaran” en “Betelgeuze”, het plan had opgevat om voor elke letter van het alfabet een cylus te maken. De goede man is intussen 68 jaar oud. U begrijpt waarom de schrik mij om het hart sloeg.
In de roos
(Met mijn oprechte excuses voor de titel van deze recensie)
Normaal gezien zou ik deze week een andere strip recenseren, een keiharde criminele thriller. Of dat boek goed of slecht is zou ik niet weten. Na enkele bladzijden legde ik het nogal geïrriteerd weg wegens de rotslechte vertaling. Welk boek dat was? Daar gaan we het nu niet over hebben. We moeten wel beleefd blijven hé? En bovendien heeft het volgende boek op mijn stapel me omver geblazen: “Scherpschutters” van Michiel van de Pol.
Vette hap
Als men de karrenvrachten aan baggerstrips bekijkt die stripwinkels overspoelen lijkt het voor de hand te liggen dat uitgeverijen, wanneer ze dan eens een prachtstrip in de handen hebben, deze zo snel mogelijk laten vertalen. Niets is blijkbaar minder waar. De reeks “Esteban” kent in het Frans al vier delen en deze eerste aflevering dateert van 2006 alstublieft, s’il vous plaît.
Lekker
Allen die het werk van Kristof Spaey kennen weten dat de man gaarne dames tekent. Lekkere dames. Fideel als hij is publiceerde hij in het verleden reeds enkele kleine schetsboekjes in eigen beheer met daarin zijn oogst op vlak van modeltekenen. Deze “Fake Vintage Book Covers” gaan echter nog een stapje verder. Er is namelijk een concept.
Contrair
Als je een adaptatie vanuit een ander medium nuttigt dan heb je meestal een streepje voor qua beleving als je het bronmateriaal niet kent. Je zit meer in het verhaal als je niet constant zit te denken dat het origineel beter was. Er zijn vast wel mensen te vinden die “From Hell” een entertainende film vinden bijvoorbeeld en dat is hij ook, maar als je de strip gelezen hebt aanvaard je geen substituut. “Schijn bedriegt” is een adaptatie van een boek uit de jaren veertig van Marcel Aymé. Nog nooit van gehoord, dus dat zit wel snor.
Apocalyptische toekomstverhalen zijn in trek bij auteurs allerhande. Een totaal verwoeste maatschappij, de strapatsen van kleine groepen overlevenden, voorheen heersende moraal die op zijn kop gezet wordt: allemaal leuke stenen uit de fictieblokkendoos. “Wasteland” speelt zich af in een dergelijke rampzalige toekomst en de makers ervan weten met de hun beschikbare bouwstenen een uniek bouwwerk te maken.
Peter Moerenhout 