Vaart 
Fabien Nury begint stilaan mijn favoriete Franse scenarist te worden: Atar Gull, W.E.S.T., Tyler Cross, I Am Legion: net als Zidrou rijgt hij de ene semi-perfecte strip aan de andere. Bovendien werkt hij steeds samen met tekenaars die serieus van wanten weten. Pierre Alary heeft al het tekenwerk van onder andere Belladonna en Sinbad op zijn conto staan. Geen onnozelaar dus. Lees verder
Goed begonnen…
De tekst op de achterflap van deze strip is geen klein beetje overdreven: “Centaurus is een topontmoeting van de drie groten van de sf…” Vooral het lidwoord “de” is er wat over, maar soit, men moet zijn waren aan de man brengen natuurlijk.
Totaalspektakel
Fabien Nury (scenario) en Brüno (tekeningen) overtuigden samen eerder al met de one-shot “Atar Gull (Het leven van een voorbeeldige slaaf)” en Nury nog eens samen met andere tekenaars en kleppers als “Ik ben legioen” en “W.E.S.T.” Een tijdje geleden leverden ze hun tweede gezamelijke werkstuk in: een noir thriller met de titel “Tyler Cross”. Lees verder
Lef
Een vrouw van middelbare leeftijd vroeg me onlangs “hoeveel haar zoon zou verdienen als stripmaker?” Los van het feit dat het kereltje twaalf jaar was en nog een lange weg vol, hopelijk kunst barende, oefening voor de boeg had is het antwoord op die vraag: “Waarschijnlijk nougatbollen, Mevrouw.” Het lijkt erop dat meer en meer strips (en andere cultuurdragers) gemaakt worden om geld aan te verdienen. Daar is niets mis mee, maar het zorgt wel voor een golf aan strips die voor de middenmoot gaan. Brave strips, saaie en onavontuurlijke strips…
Getekend door het leven
In een elke dag steeds verder verwijderd verleden ontleende ik in de bibliotheek “De pedagogie van het trottoir” en “In de binnenlanden van het alledaagse” van François Boucq. Geweldige strips vol grafische cursiefjes die Boucq bovendien zelf schreef. Tegenwoordig tekent de man vooral op scenario van deze of gene. Hoewel die scenaristen niet van de minsten zijn (Jodorowsky!) vond ik het spijtig dat Boucq nog zo weinig zelf schreef. Goede tekenaars genoeg die met de Jodo willen werken, nietwaar? Maar, om het internet te citeren: “En dan gebeurt dit…”
De laatste debutant
Maarten De Saeger maakt al vrij lang strips. Je kon hem de afgelopen acht jaar zien opduiken in bladen als Plots en het digitale magazine Stroke. Tevens werkte hij als inkleurder voor (onder andere) Simon Spruyt. Je kon al vroeg zien dat hij bakken vol talent te bieden heeft, maar terwijl zijn generatiegenoten één voor één debuteerden bleef de eerste volwaardige strip van zijn hand uit. Tot vandaag…
Doeltreffend
De reeks “Robbedoes door…” geeft auteurs de kans om een verhaal van Robbedoes te maken dat zich buiten de continuiteit van de reguliere hoofdreeks afspeelt. Er verschenen al enkele zeer geslaagde delen van onder andere Lewis Trondheim, Yann, Olivier Schwartz, Emile Bravo, Fabrice Parme en nog enkele Franse kazen. Voor “Pas op, Robbedoes” is het de beurt aan Mayko en Toldac (scenario) en Téhem (tekeningen).
Verassing!
Uitgeverij Strip2000, die van de humorstrips, heeft een nieuwe imprint in het leven geroepen: Gorilla. Het is de bedoeling om daaronder avonturenstrips uit te geven. Een groot deel van de strips die hierin ondergebracht worden zijn afkomstig uit het fonds van de Zwitserse uitgever Les Editions Paquet. Handig is dat, dan heb je als uitgever al een beetje zicht op de mogelijke verkoopscijfers. De Gorilla imprint lanceerde meteen een hele hoop titels. Een onschuldige kinderhand viste daar Gung Ho Deel 1 uit om gerecenseerd te worden. Lees verder
Met een staartje…
“Oei, oei, oei, bijna 300 pagina’s en dan nog in zwart-wit. Dat verkoopt nooit!” Die zin, of iets gelijkaardigs, hoor, zie en lees ik hier en daar over “El Mesías” van Wauter Mannaert en Mark Bellido. Soms is die half grappend bedoeld of dient hij als tegengewicht voor de positieve recensie die erop volgt. Dat de lengte en het gebrek aan kleur redenen zouden zijn waarom een graphic novel niet zou verkopen is overigens bullshit. Mensen die graphic novels lezen laten zich niet beïnvloeden door dat soort details. Ook kan ik me niet voorstellen dat één of andere lulhannes het plan opvat om zich op het genre te storten waarna hij zich er walgend van afkeert wanneer hij op de hoogte gebracht wordt van het bestaan van strips zonder kleur. Als er al zulke mensen bestaan, dan verdienen zij niet deze strip te mogen lezen. En de stroom aan superlatieven die doorgaans op de openingszin van die recensies van “El Mesías” volgen, zijn die dan terecht? Ja, of toch voor zo’n 98%…
Oerdegelijk
Te veel verkeerde strips lezen kan ervoor zorgen dat ze er langs je oren uit komt. Er wordt namelijk vrij veel troep gepubliceerd en elk genregerelateerd succes wordt klakkeloos gevolgd door een hoop minderwaardige op-de-kar-springers. Ik kan ook amper nog vikings, piraten of ridders zien. Gelukkig schijnt er af en toe een licht door de duisternis. Lees verder
Peter Moerenhout 