Recensie – Sykes

Het blote oogSykes_01

Een western gaat er altijd wel in, zeker als die in de collectie “Getekend” van Le Lombard verschijnt want dat staat toch doorgaans voor kwaliteit. En tegenwoordig zijn mijn eisen vrij hoog aangaande westerns, misschien omdat ik “Deadwood” aan het herbekijken ben.

Westerns kunnen een aartsmoeilijk genre zijn. Het is namelijk moeilijk te balanceren tussen de geijkte ingrediënten die een western een western maken en genoeg eigen invulling om je werk te onderscheiden van andere westerns.

‘Sykes’ slaagt alvast in het aanboren van de juiste dosis moegestreden revolverhelden, dronken saloonruzies, pokerspelers, rovende bendes en obligate indianen. Maar hoe zit het met verrassingen en een eigen smoelwerk?

Sykes_02Het verhaal begint vrij clichématig. Sykes, het hoofdpersonage duh, is een marshall die een bende bankrovers achtervolgt. Hij stopt aan een ranch waar moeder en zoon Starret alleen wonen om wat water te vragen. Wanneer Sykes al lang en breed vertrokken is overvalt de bende de ranch en verkracht en vermoord de moeder. De jonge Jim Starret kan ontsnappen en zoekt Sykes op. Die wil meteen de achtervolging inzetten en vertrekt met de grauwgebekte scherpschutter O’Malley om de outlaws in de kraag te vatten. Onderweg pikken ze nog een spoorzoekende indiaan op die ze kennen van vroeger omdat er nu eenmaal een indiaan moet meespelen in een echte western.

Tot daartoe de standaard set-up. De jonge Jim volgt het trio helden echter en sluit later, dik tegen de zin van Sykes, bij hen aan. Op dat moment zitten Pierre Dubois (tekst) en Dimitri Armand (Tekeningen) nog een beetje in het vaarwater van ‘Unforgiven’ maar nadien gaan varen ze zonder schroom hun eigen koers.

Sykes_03Menig lezer verwacht vanaf hier wellicht een clichématig afgerafeld vervolg maar een onverwachte gebeurtenis, die ik om uw plezier niet te vergallen niet verklap, zet al meteen de toon voor de rest van het verhaal: alles is mogelijk.

De opzet van het verhaal doet initieel ook uitschijnen dat dit boek over de zoektocht naar de bende zal gaan. Niets is minder waar. Na een tijdje begint Dubois immers sprongen in de tijd te nemen. Het boek gaat verder, ook na het vangen van het bankroversgespuis. We zien flitsen van de verdere levens van de hoofdpersonages tot alle verhaallijnen met een dramatische klap samenvallen.

Sykes_04Enige minpuntje is dat die tijdssprongen soms wat abrupt en verwarrend zijn en ook het feit dat er hier en daar wordt gedreigd met een paranormale twist waar vervolgens niets mee gebeurt is ook een beetje raar. Dubois zal waarschijnlijk, als gerenommeerd elfoloog, niet kunnen weerstaan hebben aan de lokroep van het bovennatuurlijke.

De tekeningen zijn doeltreffend. Het ritme zit goed, de personages acteren geloofwaardig en als er actiescènes voorkomen dan wijkt Armand af van de doorgaans evenwichtige lay-out. Armand is vooral goed in het tekenen van karakterkoppen. (Is dat niet Ron Perlman die we daar als barman zien?)

Een bovengemiddeld goede western waar geen enkele fan van het genre zich een buil aan zal vallen en die voor de twijfelaars aan het genre als lokkertje gebruikt kan worden.

Sykes

Tekst: Pierre Dubois

Tekeningen: Dimitri Armand

Inkleuring: Dimitri Armand & Sebastien Gérard

Collectie Getekend – Le Lombard

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s