Recensie: Green Manor

Ingewikkeld

Scenarist Fabien Vehlmann is bij ons vooral bekend van de reeks “Alleen”. Er werden rond de eeuwwisseling ook enkele andere reeksen van de man vertaald maar die braken niet echt potten. Een beetje vreemd dan dat uitgeverij Blloan nu op de proppen komt met een bundeling van “Green Manor” een reeks die als zijn debuut beschouwd kan worden en die bovendien al eens, verspreid over drie albums, in het Nederlands te krijgen geweest is.

Daar komt nog eens bij dat deze strip geen hoofdpersonage kent en een verzameling korte verhalen behelst die enkel een zelfde startlocatie en thematiek kennen. Moeilijk te verkopen me dunkt.

Na het eerste verhaal gelezen te hebben wist ik echter meteen dat dit boek een persoonlijke favoriet zou worden. De Green Manor is een Londense gentlemen’s club zoals die enkel in Engeland bestaat: pijprokende heren in smoking jackets die brandy drinken bij het haardvuur, onderwijl straffe verhalen opdissend.

De heren in deze club lijken echter een voorliefde te hebben voor sinistere mysteries en een groot deel van hen lijkt ook banden te hebben met de politie of Scotland Yard. Elk verhaal begint op dezelfde manier: enkele leden van de club, elk verhaal andere personages, discussiëren over lugubere zaken zoals een net gepleegde en onopgeloste moord of voeren een theoretisch gesprek in de trant van “Hoe zou jij een moord aanpakken?”

Onveranderlijk escaleren die gesprekken in daden. Soms moet er een moord opgelost worden, soms moet er één verijdeld worden maar altijd eindigt het mysterie met een twist aan de ontknoping. Om het geheel geloofwaardig te houden, er kunnen niet elke week dodelijke slachtoffers vallen in of rond dezelfde club, situeert Vehlmann de verhalen enkele jaren uiteen. Zijn speelterrein omvat het Londen van eind de 19de eeuw. Onvermijdelijk, en waarschijnlijk ook initieel, spoken de geesten van de tijd door de verhalen: Sherlock Holmes, Agatha Christie, Jack De Ripper, ze zijn niet ver uit de buurt. Vehlmann tackelt bekende opzetten als een moord in een afgesloten kamer of een ongeluk dat uiteindelijk een moord blijkt geweest te zijn met veel gusto. Hij slaagt er meestal in om de lezer enkele stappen voor te zijn en een hoogst persoonlijke draai aan deze concepten te geven.

Slechts een drietal verhalen (van de zestien) vond ik van een iets minder briljante opzet met te vergezochte plotwendingen en eindes. Dit boek draait, qua opzet, vrijwel volledig om plot. Er is immers nooit veel ruimte om personages te ontwikkelen. Vehlmann slaagt echter in zijn voornemen: praktisch alle verhalen zullen u op hun minst entertainen en op hun meest aan uw stoel kluisteren.

Tekenaar Denis Bodart, vooral bekend van humoristische strips als “Spettertje” en “Vieze sprookjes” slaagt erin om zijn stijl op uitstekende wijze naar de verhalen te modelleren. Hij steekt genoeg schwung, beweging en humor in de prenten om niet te gaan vervelen maar overdrijft daar ook niet mee zoals in zijn humoristische strips. Vernoemenswaardig is ook wat hij doet met de veelheid aan personages. Telkens weer verschillende mannen tekenen met de volgende kenmerken: “Brits, high class, tussen de 30 en de 70 jaar oud” zou bij vele tekenaars tot niet van elkaar te onderscheiden figuren leiden. Bodart blijkt echter een meester in het karikatuur en geeft elk van hen een gepast en makkelijk van de andere personages te onderscheiden uiterlijk mee.

De kleuren, vooral gedaan door ene Scarlett zijn sfeervol en onderstrepen de emoties en de spanning in de verhalen.

Dit boek bevat eigenlijk drie albums, die zoals vernoemd alle drie al in één of andere vorm op de Nederlandstalige markt te krijgen waren. Meestal enkel in softcover. Blloan schenkt ons, naar iets wat blijkbaar goede gewoonte aan het worden is, een prachtige uitgave. Alle verhalen in één hardcover met een prachtige omslag die voelbaar met reliëf gedrukt is. Voeg daar nog het rode leeslint aan toe en het plaatje is af. Ik betwijfel bovendien ten zeerste of iemand dat leeslint zelfs zal nodig hebben. Ik las dit boek in één ruk uit.

Green Manor

Tekst: Fabien Vehlmann

Tekeningen: Denis Bodart

Inkleuring: Scarlett, Etienne Simon, Denis Bodart

Blloan

HC – € 29.95

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies, Stripelmagazine en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s