Historisch vertier
Met veel plezier lees ik de strapatsen van Caztar in het puike blad P@per. Meestal vind ik de avonturen van deze sympathieke postapocalyptische holbewoner zelfs het beste dat er in het magazine staat. Een bundeling kan dus niet anders dan een schot in de roos zijn.
Lees verder
In de knel
2014 is voorbij. Eindelijk verlost van al het hysterisch gedoe rond WOI. (Tot 2018 tenminste.) Ook in de stripwereld heeft men zijn best gedaan om op de kar te springen. “Folies Bergère”, “De Oorlog van de Lulu’s”, “Mevrouw Livingstone” en wat weet ik nog allemaal. Daar zaten, uiteraard, goede en slechte strips tussen. Dit eerste deel van “Zwanenzang” valt in die eerste categorie.
Klassebak
Joris Vermassen publiceerde jaren geleden absurde detectivetrips in Humo. Ik weet dat nog want ik scheurde die uit om te verzamelen en heb die knipsels talloze keren gelezen. Vermassen tekent ook cartoons voor De Standaard en maakt podia onveilig als stand-up comedian. Met “Het Zotte Geweld” heeft hij zijn eerste graphic novel gemaakt. Valt daarin wat te lachen?
De Poenscheppers
Strips over financiële toestanden en zakendoen hebben me nooit echt kunnen boeien. Te veel woorden, te veel uitleg, te veel overduidelijke expositie in de tekstballonen om de lezers up to speed te krijgen. Zelfs Largo Winch is me soms te zwaar. In de nieuwe reeks “Shadow Banking” krijgen we meer van dat. Het verhaal heeft echter iets meer urgentie aangezien het zich toespitst op de bankencrisis die volgens de ene nog raast en volgens de andere voorbij is, maar die sowieso op ons allemaal invloed heeft.
Poezewoefke
“Uier is lief” dat is de URL van de website van Uier. En Uier is ook lief en schattig en knuffelbaar. Enige tijd geleden scheurde Uier zich af van de koe om de wereld op eigen poten (of moeten we zeggen “spenen”?) te gaan ontdekken. Uier was het negativisme van de koe beu. Met al dat boe roepen ook altijd. Maar Uier is meer dan enkel schattig…
Raderwerk
Strips waar geschiedenis in verwerkt wordt liggen meestal nogal zwaar op de hand. Te veel feitjes, teveel jaartallen, een gebrek aan vaart, knullige dialogen en dergelijke meer neuken het genre in de reet zoals populistische, rechtse politieke partijen dat doen bij hun kiesvee. Af en toe belandt er dan eens een uitzondering op ons bord. Amai, dat kan smaken.
We mogen al eens lachen
Humor in strips: velen proberen het, maar het is niet velen gegeven. Moeilijkste is het doelpubliek bepalen: teveel actualiteit en seks en het is niet meer voor de jongsten, te simpele grappen en je verliest het publiek dat zijn grollen van de bovenste plank wil. Het is moeilijk die gulden middenweg te vinden en te bewandelen.
Hat Trick
Ik was bang. Ik las over “Junker” dat het thema van deze nieuwe grafische novel van Simon Spruyt “volwassenwording” is. Ik zag ook al de recensies voor me die Junker bestempelen als de volwassenwording van onze kleine Spruyt. Dit is immers het eerste, serieuze grotenmensenboek dat Spruyt ons presenteert. (SFG had volwassen thema’s en veel vitriool maar was in se een bundeling van korte verhalen.) Ik beeldde me al die dingen in en dacht: dit wordt saai. En dan de setting. Gerateerde Duitse adel? Pruizië in de jaren stillekes? Pffff…
De nieuwe stripmaker
Dat de strips van scenarist Arleston onderhoudende lectuur zijn wisten jullie al. Dat hij steeds samenwerkt met tekenaars die dicht bij het cartooneske aanschurken en overdreven en doeltreffend acterende personages tekenen ook. Daarom een recensie die niet al teveel inzoomt op technische zaken, maar eerder op de thema’s van deze strip.
Ay Caramba
Berthet is een tekenaar die zijn strepen al lang verdiend heeft. Met reeksen als Pin-up, Nico en een deel in de XIII Mystery reeks heeft hij ons er al lang overtuigd dat hij een meesterlijk en sfeervol tekenaar is. Scenarist Régis Hautière heeft ook al vrij veel albums op zijn naam staan, maar wordt blijkbaar minder vertaald naar het Nederlands. Laat ons hopen dat Perico daar verandering in brengt.
Peter Moerenhout 