Recensie: Eerlijke lui

Arm maar gelukkig

Strips is het medium bij uitstek waarin men, zonder veel bijkomende kosten, loos kan gaan met ontploffingen, sciencefiction, geschifte decors, massascènes en dergelijke meer. Aan de andere kant zijn er de loodzware vormexperimenten of (semi)(auto)biografische strips van een jong medium dat desperaat hengelt naar een etiket voor volwassenen. Daarom vergeet men af en toe dat het ook anders en simpeler kan.

“Eerlijke lui” van Jean-Pierre Gibrat (tekst) en Christian Durieux (tekeningen) is zo’n strip die voor een verstild palet kiest. Het verhaal gaat over Paul, een vijftiger die zijn job verliest. Hij zakt langzaam weg in alcoholisme en een depressie tot ook zijn waardigheid en aardse bezittingen de plaat poetsen. Zijn familie en beste vriend proberen hem erdoor te sleuren en meer vertellen zou zonde zijn.

Het verhaal begint net voor zijn ontslag op het verjaardagsfeest van Paul. Daar ontmoeten we ook alle nevenpersonages. Paul is niet zozeer de hoofdrolspeler als de spil waarrond een hoop interessante figuren draaien. Deze strip gaat over mensen en hoe ze reageren op een alledaagse situatie. Gibrat zoekt daarbij nooit het overdreven drama op. Aan de hand van simpele, maar geloofwaardige scènes schets hij de situatie van zijn personages. Over sommige aspecten van Pauls familie en vrienden tasten we (nog) in het duister. Zo wordt bijvoorbeeld de zwangerschap van Pauls dochter aangekondigd maar worden we verder niet ingelicht over details als wie de vader is.

Af en toe verlicht Gibrat de sfeer met een streepje humor. Maar ook die neigt naar het kleine gebaar. Allemaal zoals in het echte leven, quoi?

Minimalisme is het sleutelwoord in deze strip. Vlotte, geloofwaardige personages en dialogen, een verhaallijn die langzaam voortkabbelt, geen melodrama: simpelweg een groep familie en vrienden die hun weg zoeken in het doolhof van het bestaan.

Ook de tekeningen schuwen weidse gebaren. Durieux hanteert een zeer heldere tekenstijl en een vrij neutrale manier van vertellen. Geen zotte camerastandpunten of onduidelijke strepen en vegen om emoties te duiden in dit boek. Dat maakt dat het verhaal vlot voortkabbelt en je, voor je het weet, het boek na 64 pagina’s dichtslaat.

Dat wil niet zeggen dat deze strip steriel is. Durieux gebruikt vooral het acteren van personages en de cadrage om emotie over te brengen en wanneer hij dat doet, zoals voor de scène die voor de cover gebruikt werd, doet hij dat extreem goed.

Ook de inkleuring kan bekoren. Die straalt eveneens sereniteit uit: egale vlakken en een keuze voor een kleurrijk palet. De kleuren deden me af en toe aan Kuifje denken, maar dat kan natuurlijk ook zijn omdat die tegenwoordig de spotlight praktisch helemaal voor zichzelf opeist en hij dus alom aanwezig is.

Het verhaal stopt op een natuurlijk rustpunt en zou makkelijk een afgerond kunnen geweest zijn. Toch staat er op de laatste pagina “einde eerste deel”. Dat doet vermoeden dat het verhaal van Paul slechts een opmaat is en dat er in de volgende delen geconcentreerd zal worden op andere thema’s en personages.

Als dat een werk oplevert dat met evenveel respect het normale leven van deze sympathieke figuren en andere thema’s zal aansnijden dan ben ik een gelukkig man.

Eerlijke lui

Tekst: Jean-Pierre Gibrat

Tekeningen: Christian Durieux

Inkleuring: Marmelade

Vrije Vlucht – Dupuis

HC – €14,95

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies, Stripelmagazine en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s