Dosis absurditeit
Jeroen Funke is lid van het losgeslagen collectief Lamelos, dat naast hem ook Boris Peeters, Sam Peeters en Aleks Deurloo bevat. Hun samenwerking bracht onder andere de legendarische superhelden Kaasheld en Poephoofd voort, maar de leden brengen ook afzonderlijk strips uit. Victor en Vishnu is daar een extreem geslaagd voorbeeld van.
Geen touw
Er zijn zo van die mensen die willen dat strips kloppen. Dat de plot steek houdt en de personages onderbouwde keuzes maken. Het verhaal moet ergens heen gaan. Er moet een pointe zijn die de endorfines in het beloningscentrum doen stromen. Als u zo iemand bent, dan stopt u nu best met lezen…
Smeerboel
Ach, verstrippingen van romans: er zijn er weinig die iets toevoegen aan het originele verhaal en velen die gemaakt worden omdat de auteur een graantje wil meepikken van het succes van het bronmateriaal. “Bloedheet” is gebaseerd op een roman die ik niet ken, dus daar kan ik alvast niet over zagen. Meer nog: er valt amper een zaag te spannen over dit boek.
Gesmeerd
De reeks “Jump” van Charel Cambré, maakte een tijd geleden de sprong (Haha) van Standaard Uitgeverij naar Strip2000. Ik schrijf “sprong” maar eigenlijk was het vermoedelijk meer een onverwacht zachte landing na een geniepige duw van één of andere paljas die bij Standaard een functie bekleedt die per se in het Engels moet omschreven worden. Dat Cambré zacht viel is leuk voor hem, maar wat betekent de switch voor ons, de lustige lezers?
Er was eens…
Boerke, de wat knullige en overal inzetbare creatie van Pieter De Poortere heeft nieuw onderdak gevonden bij uitgeverij Blloan. Dat is de derde uitgeverij die deze held al aandoet. Als je ziet hoe Blloan de uitgave van deze strip aanpakt, dan is die keuze zeer begrijpelijk. Lees verder
We zien, we zien, wat jij ook ziet
Af en toe kom je eens een strip tegen die al de rest overstijgt. Een strip die de lachtranen doet stromen en de hartsnaren beroert. Men kan er over schrijven wat men wil, maar zo’n strip moet eigenlijk gewoon gelezen worden.
Lees verder
Lekkere spaghetti
Het opstarten van een familiestrip is een riskante bedoening in het Vlaanderen van 2014. De kansen op de, o zo broodnodige, voorpublicatie om publiek te bereiken zijn bijna nihil. Standaard uitgeverij zet de ene familiestrip na de andere stop en dan zijn er ook nog de zogenaamde “nieuwe media” die om de hoek komen loeren om lezers af te snoepen. Men moet al van goeden huize komen om al dat geweld het hoofd te kunnen bieden…
Ouwe viezerik
Gauguin, de welbekende en ons zeer dierbare zuipende, rondneukende, revolterende, Franse schilder is een dankbaar onderwerp voor een biografie. Dat moeten ook scenarist Gaultier (niet de bekende zanger die je “ooit gekend hebt”) en tekenaar Le Roy gedacht hebben. En gelijk hebben ze.
Hubba Hubba
Arleston “Eén van de succesvolste stripmakers van zijn generatie”, zoals op de achterkaft van deze strip staat, lanceert een nieuwe reeks. Lanfeust en Ythaq lopen nog lekker maar geven niet echt meer de adrenalinestoot van iets écht nieuw, fris en origineel. Misschien doet Ekhö dat wel?
Moriaantje, zwart als roet
“Django Unchained” is een fantastische film. Misschien niet Tarantino’s beste, maar alleszins een entertainende, spannende popcornfilm die swingt als een tiet. Deze strip is geen bewerking van de film, maar een bewerking van het originele script. Dat is een belangrijk verschil, aangezien doorgaans niet alles wat in het script staat de uiteindelijke film haalt. Meestal ligt dat aan het budget en laat dat nu één van de grootste voordelen van het stripmedium zijn: het kost evenveel om een scène te tekenen waarin twee mannen zitten te praten als één waarin Rio De Janeiro in de as wordt gelegd door olifanten met vleugeltjes.
Peter Moerenhout 